Japońskie sztuki walki i samoobrona

02 / 07

Jujutsu

Jujutsu jest tradycyjną japońską sztuką walki, której dosłowne tłumaczenie oznacza „sztukę ustępliwości”. Pierwotne założenia Jujutsu nakazywały nie stwarzać oporu silniejszemu przeciwnikowi: „ustąp, aby zwyciężyć”, a w praktyce sztuka nastawiona jest na wykorzystanie siły (przewagi) przeciwnika dla odparcia ataku.

Początkowo Jujutsu nie było sztuką wyłącznie samoobrony, a jej celem było całkowite „zniszczenie” przeciwnika, nie dając mu możliwości jakiegokolwiek kontrataku. Sztuka oparta była głównie na walce wręcz, bez użycia broni lub z niewielkim orężem.

W Jujutsu stosuje się techniki oparte na duszeniu, dźwigniach, rzutach oraz blokowaniu ciosów i wyprowadzaniu szybkiego kontrataku. W kontrataku stosuje się ciosy i uciski skierowane w czułe (witalne) punkty ciała przeciwnika.

Sztuka Jujutsu naucza wykorzystania siły dużo silniejszego przeciwnika, pozwalając na odparcie ataku i jego obezwładnienie. Z tego powodu elementy Jujutsu są powszechnie stosowane przez służby mundurowe takie jak policja, wojsko i jednostki specjalne. Techniki Jujutsu stanowią spory element szkolenia w kursach samoobrony dla kobiet.

03 / 07

Aikido

Aikido jest sztuką walki stosunkowo młodą, gdyż jej zasady zostały skodyfikowane dopiero na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku. Jednak sztuka ta opiera się na korzeniach mitycznego Aikijutsu i z niej właśnie wywodzi się większość rzutów i dźwigni.

Drugim znaczącym elementem Aikido jest walka z bronią, a techniki w niej przekazywane są inspirowane tradycyjną szermierką Kenjutsu. Aikido stawia ogromny nacisk na podłoże moralne i aspekty psychologiczne, bardziej niż jakakolwiek inna współcześnie przekazywana sztuka walki.

Uczy odpowiedzialności za przekazywaną wiedzę oraz za życie i zdrowie na każdym etapie treningu i walki. Techniki nauczane w Aikido to przede wszystkim rzuty, dźwignie na małe stawy oraz uniki i pady.

Aikido należy do najbardziej rozbudowanych sztuk walki, w której wyróżnia się ponad 2 tysiące różnych technik i ich kombinacji.

04 / 07

Judo

Judo jest japońską sztuką walki, której twórcą był Jigoro Kano. Sam styl opiera się na technikach klasycznego ju-jitsu, z którego twórca wyeliminował jednak techniki zagrażające życiu i zdrowiu ćwiczących. W miejsce kontrowersyjnych technik Kano wprowadził wiele własnych oraz udoskonalił część pierwotnych technik.

Dosłowne tłumaczenie słowa „Judo” oznacza „łagodną drogę” lub też „drogę do zwinności”. Judo jest najbardziej popularną sztuką walki i zapoczątkowało prawdziwy przełom w świecie sportu. Jako pierwsza sztuka walki stała się dyscypliną olimpijską, co miało ogromny wpływ na jej popularyzację.

W Judo kładzie się główny nacisk na przygotowanie kondycyjne i zwinnościowe adeptów, trening pozwala zwiększyć odporność na stres i wzmacnia koncentrację. Same techniki skupiają się głównie na rzutach mających na celu sprowadzenie przeciwnika do parteru, po czym następuje druga część: obezwładnienie przeciwnika (trzymania, dźwignie, duszenia).

Judo zyskało miano łagodnej sztuki kształtującej charakter i ogólny rozwój fizyczny, zdobyło więc ogromną popularność jako sport również dla najmłodszych.

05 / 07

Daito-Ryu

Daito-ryu określana jest mianem historycznej japońskiej szkoły sztuk walki. Jednocześnie zaliczana jest do najbardziej znanych szkół, w których nauka opiera się na koncepcji aiki.

Podobno według słów mistrza judo, Kenjiego Tomikiego, niektóre podręczniki zawierające sekretne metody sztuk walki den-sho zawierają wzmianki o Daito-ryu. To właśnie te wiadomości obwieszczają początki działalności tejże szkoły sztuk walki w okresie Kamakura (1185–1333 rok).

Twórcą metody Daito-ryu jest Yoshimitsu Minamoto, żyjący w latach 1045–1127, który lepiej znany jest pod pseudonimem Yoshitsune. Nazwa Daito-ryu wywodzi się od nazwy rezydencji twórcy – Daito.

Sztuka ta praktykowana była przez wojowników z rodu Minamoto. Dziś ta sztuka walki stanowi najbardziej znaną metodę za sprawą Sokaku Takedy, który uważany jest za pierwszego nauczyciela.

06 / 07

Ken-Jutsu

Ken-jutsu należy do jednych z najbardziej klasycznych japońskich sztuk walki, w których wykorzystuje się miecz, tutaj od nazwy koryu-bujutsu. Ken-jutsu należała do sztuk walki szczególnie cenionych przez samurajów.

Potomkowie samurajów rozpoczynali doskonalenie sztuki ken-jutsu bardzo młodo. Wpierw ćwiczono na drewnianych mieczach, a następnie przechodzono do nauki z wykorzystaniem prawdziwych mieczy.

Dzisiejsza praktyka ken-jutsu odbywa się zwykle w formie kata, gdzie stosowane są miecze drewniane bokken.

07 / 07

Aikibudo

Aiki-budo oznacza po japońsku „drogę walki aiki”, jednak od roku 1944 powszechnie stosuje się nazwę aikido. Sztuka ta została opracowana przez Morihei Ueshibę, który tytułował się sensei („Szacowny Mistrz”).

Aiki-budo opracowana została w oparciu o jego doświadczenia ze sztuką Daito-ryu aikijutsu i walką z wykorzystaniem włóczni o nazwie yari, jak również krótkiego kija jo. Inni uważają, iż to walka z zastosowaniem japońskiego miecza katana przyczyniła się do wyłonienia formy aikido wśród japońskich sztuk walki.

Często jednak ruchy osób ćwiczących Aiki-budo podobne są do ruchów szermierza, który walczy bez miecza. Jednocześnie uderzenia pod nazwami shomenuchi oraz yokomenuchi zostały zaczerpnięte z ataku z wykorzystaniem broni.

Z kolei techniki odpowiadające na uderzenia wywodzą się z technik odbierania broni.